Z przyczyn charakterologicznych grający na wszystkim co wydaje dźwięki, nie mogąc zdecydować się na właściwy instrument. Z przyczyn uwikłania w świat anglojęzyczny poszukiwacz inspiracji muzycznych po obu stronach Atlantyku. 

Miała marzenie śpiewać pieśni irlandzkie. Do zespołu ściągnął ją pierwszy basista zespołu Maciej Głowacki, z którym łączyły ją “wspólne śpiewanki”. Poza śpiewaniem rysuje i maluje. 

Debiutował na festiwalu Tartak w 1970 r. Od tego czasu debiutował jeszcze siedmiokrotnie. Na Festiwalu Shanties 2020 w Krakowie po raz pierwszy obchodził 50-lecie swojej aktywności scenicznej. Członek wielu legendarnych zespołów polskiej sceny szantowej jak Packet, Smugglers czy Szela. Kapitan jachtowy pływający.

Bard o nieskończonym repertuarze i nieograniczonej pamięci. Legendarny z powodu sezonowego podobieństwa do Św. Mikołaja. Wirtuoz głosu, wielogłosu, wielu gitar i harmonijek.

Legenda głosi, że zagrał niegdyś sześciogodzinny koncert nie opuszczając estrady z żadnej przyczyny.

Perkusista rozdarty pomiędzy cajonem, na którym można usiąść, a bodhranem, irlandzkim bębnem, w który trzeba uderzać. Bohatersko stoi na straży podziału czasu niefrasobliwie traktowanego przez pozostałych członków zespołu.

Najbardziej utalentowany z folkowych basistów i aranżerów. Niezbyt obfity czas wolny dzieli między jazdę na rowerze, zbieranie grzybów i wspieranie wyrafinowaną gitarą basową zagubionych muzyków folkowych.

Marian Papa (przydomek z powodu ilości dzieci). Porzucił solową karierę grajka ogniskowego dla chóralnych śpiewów (śpiewa w Męskim Chórze Szantowym) i grania w Wild Rover.

Instrumenty – różne po trochę😊. W zespole gra na concertinie.

Lubi muzykę co nie oznacza, że się na niej zna😊. Wykształcenie – brak danych. Gaduła.

Nieustannie próbuje pogodzić swój analityczny umysł i artystyczną duszę. Inżynier. Muzyczną historię przeszedł od pianina przez gitarę, a obecnie żeby uniknąć sławy i związanych z nią niebezpieczeństw jako instrument wybrał banjo.